Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

Liefdevolle
 Afscheidsfotografie

     Erna Schuppert-Pas


Ons leven is een reis,

van ontmoeten en van afscheid nemen,
kies voor afscheidsfotografie.

van ontmoeten en

Bij een ontmoeting zijn we blij en worden er foto's gemaakt om de herinnering bewaren. Bij een geboorte zijn we blij en maken we foto's, bij een bruiloft zijn we blij en maken we foto's, bij een feest zijn we blij en maken we foto's. 

Bij een afscheid hebben we verdriet en worden er geen foto's gemaakt om de herinnering te bewaren. Bij een ziekte hebben we verdriet en maken we geen foto's, bij een overlijden hebben we verdriet en maken we geen foto's, bij een uitvaart hebben we verdriet en maken we geen foto's.

Waarom niet !

van afscheid nemen

Afscheidsfotografie is meer dan foto's maken op een moment dat je liever niet gefotografeerd wordt. 
Verdriet, ziekte en pijn mogen een gezicht hebben, jou gezicht en de gezichten van je naasten. 

Een integer beeldverhaal van een verdrietige periode in je leven zal helpen bij het rouwproces.  Voor kinderen is afscheidsfotografie van onschatbare waarde. Een ziektebed en/of een overlijden maken een grote indruk en ze zullen hierover vragen gaan stellen.

Tastbare herinnering !

kies voor afscheidsfotografie

Het gemis van een geliefde is heftig en intens, maar waarom alleen de vreugdevolle dagen herinneren. De somberen dagen waren er, zullen er zijn en blijven. Mijn missie is dat deze beide emoties samen moeten komen, om zielenrust te kunnen accepteren. 

Van de blijde momenten heb je foto's en van de minder blijde maak ik foto's met veel liefde en respect voor de overledene en de naasten. 
Laat rouw toe in je leven, laat het helen en laat de liefde overwinnen.

Daarom afscheidsfotografie !

Mijn missie.


Ik hoorde laatst een oude Belgische zegswijze;

'naar bruiden en lijken mag je kijken'

Wat mij daarin trof is dat de westerse samenleving
het door de jaren heen is verleerd
om naar een overledene te kijken. 
Daarmee bedoel ik geen vluchtige blik
of snel langs de kist lopen
maar echt kijken.
Heeft deze persoon geleden, 
zie ik iets terug van vroeger,
een laatste groet brengen,
persoonlijk afscheid nemen,
stilstaan.
Veel mensen vinden dit niet meer vanzelfsprekend. 
Rituelen en tradities lijken overbodig.
Toch geven ze juist houvast.
Stel je voor dat niemand naar je wil kijken 
tijdens je laatste dagen hier op aarde, 
dat is toch wel heel verdrietig. 
Liefde overwint toch dood ?
Wees niet bang voor emotie.

Er zijn verdrietige situaties waarin het 
niet meer mogelijk is om naar de 
overledene te kijken.
Dit is heel moeilijk voor de nabestaanden.