Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

Liefdevolle Afscheidsfotografie 


     
                                   Afscheidsfotograaf en Levenseindedoula Erna Schuppert Pas                                     

Blog

overzicht:  volledig / samenvatting

Weet je

Geplaatst op 10 januari, 2021 om 13:40 Comments reacties (0)



Weet je,

vaak schrijf ik je een brief,

die ik daarna verscheur,

omdat ik nog steeds van je hou.



Weet je,

vaak schrijf ik een liedje voor je,

dat ik niemand laat horen,

omdat je in mijn gedachten bent.



Ik wil niet dat ze het weten,

want dat vinden ze zeker zielig.



Weet je,

vaak app ik je,

dan wis ik het bericht,

omdat ik je iets met je wil delen.



Weet je,

vaak kijk of je online bent.

dat doe ik uit gewoonte,

omdat de dagen zo lang zijn.



Ik wil niet dat ze het weten,

want dat vinden ze zeker triest.



Weet je,

vaak bel ik je nummer,

dan hang ik weer op,

omdat ik je stem wil horen.



Weet je,

vaak kijk ik naar je foto,

dan moet ik huilen,

omdat ik je lieve gezicht zie.



Ik wil niet dat ze het weten,

want dat vinden ze zeker sneu.



Weet je,

zielig, triest en sneu,

dat zijn maar woorden,

vertel ze over je gemis en verdriet.



Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas




Waarom bleef je niet voor mij?

Geplaatst op 19 december, 2020 om 15:35 Comments reacties (0)



Waarom bleef je niet voor mij?


 

Twee meisjes en twee jongens in de leeftijd van 8 to 12 jaar praten in de korte film 'Waarom bleef je niet voor mij?' over hun papa die zelfmoord heeft gepleegd. Een indringend en oprecht vraaggesprek waarin tussendoor een animatie over dit onderwerp is te zien. Heftig om te zien welk groot gemis deze kinderen hebben te dragen in hun jonge leven.



Iets waarover ze met bijna niemand kunnen of willen praten.


 

De onvoorwaardelijke liefde voor hun papa is zichtbaar en voelbaar bij alle vier. De onmacht die ze voelen na het overlijden van hun vader is zo ontzettend verdrietig. Het proberen te begrijpen welke ziekte depressie is en wat dat met een mens doet, iets wat zelfs de meeste volwassenen niet kunnen. Het heeft een grote impact op het leven van deze jongens en meisjes.

 

De zinnen "niets kon hem meer blij maken, ook wij niet" en "als mama zoiets overkomt dan ben ik helemaal alleen" zijn rauw en ze doen pijn. Omdat volwassenen zo graag willen dat geen enkel kind hierover na moet denken.



We willen dat kinderen onbezorgd en zonder angst zijn.



 

Toch kwam bij ieder kind gaandeweg een glimlach tevoorschijn. Dat gebeurde toen het over de herinneringen aan papa ging. Vooral de foto's en filmpjes waarop papa alleen of samen met hen of anderen is te zien. Troostvol om te zien wat een afbeelding van een geliefde kan doen. Welke mooie momenten het oproept in het geheugen en laat zien dat papa niet alleen maar ziek was.

 

Het is mijn wens om een lach te toveren op het gezicht van een kind dat een ouder moet missen. Met liefde wil ik zoveel mogelijk papa's en mama's fotograferen om de herinnering levend en tastbaar te houden. Niet alleen bij een depressieve ouder maar ook een ouder met een andere ernstige ziekte.



Troostvolle foto's voor jonge en ouderen kinderen,

die ze een leven lang kunnen en zullen koesteren.



 

Schroom niet om met mij in contact te komen als je ziek bent en weet dat het einde kan of zal naderen. Je kunt bij leven een waardevol beeld van jezelf nalaten aan wie jou liefhebben.

 


Uiterst integer en met begrip voor de situatie, daar kun je op vertrouwen.


Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas




We hebben je lief.

Geplaatst op 14 december, 2020 om 0:15 Comments reacties (0)


We hebben je lief.


Ook dit jaar fotografeerde ik ouder(s) met hun stil geboren of kort na de geboorte overleden kindje(s). Soms bij de ouders thuis of in het ziekenhuis, soms bij de uitvaart.

Het is fijn om te zien hoe broertjes, zusjes, opa's en oma's worden betrokken bij de komst en het afscheid van een kindje.





Mijn oma sprak soms met ons over haar "dood geboren" kindjes, zoals men dat toen noemde. Ze is ze haar hele leven lang niet vergeten en mijn oma is 97 jaar geworden.


Verdriet en gemis daar werd toendertijd niet over gesproken. Je had het maar te verduren en moest het proberen te vergeten. Opnieuw zwanger worden werd gezien als het beste medicijn.


Tegenwoordig mag ik afscheidsreportage's maken van stil geboren of kort geleefde kindjes. De ouder(s) probeer ik zoveel mogelijk te betrekken bij de fotografie.


Foto's die troost kunnen bieden op moeilijke momenten en die de rouw bespreekbaar maken. Het is waardevol als je kunt en mag spreken over wie je zo mist.



Liefdevolle foto's om te blijven herinneren wie we lief hebben.



Foto's die mijn oma nooit heeft gehad, maar ik weet zeker dat ze zou koesteren als ze ze had gehad.



Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas





Het verhaal achter houten sluitvlinders.

Geplaatst op 4 december, 2020 om 14:30 Comments reacties (1)


Het verhaal achter houten sluitvlinders.

Houten sluitvlinders was ik al een paar keer tegengekomen bij het fotograferen van een afscheid.
Soms zijn ze neutraal van kleur maar meestal prachtig beschilderd door de nabestaanden.
Liefdevol staan ze op de kist, met een persoonlijke herinnering aan een moeder of met de lievelingskleuren van een vader. 
Het is mooi en ontroerend om te zien dat na het sluiten van de kist de vlinders zorgen voor een waardevolle versiering.

Enkele weken geleden had ik een gesprek met uitvaartbegeleider Ans.
Zij vertelde het verhaal achter de houten sluitvlinders.
Zo'n prachtig bericht dat de vlinders nog specialer maakt.
Graag wil ik het met jullie delen.

De houten vlinders worden gemaakt in Pakistan door ambachtsmensen van het Nai Zindagi project.
Nai Zindagi betekend 'nieuw leven' en dat is het ook voor de mensen die de vlinders maken.
Ze hebben het ambacht geleerd van een Nederlander die dit project een warm hart toe draagt.
Ex-verslaafden in Pakistan leren en werken vanuit Nai Zindagi en worden bijgestaan met hun problemen.
Het belangrijkste uitganspunt is dat ieder mens waardevol is.
Je mag je vaardigheden tonen en als je wilt uitbreiden.

Heel toepasselijk hebben de vlinders de naam New Life gekregen.

Zoveel meerwaarde kan een eenvoudige houten vlinder krijgen als je de herkomst van het produkt weet.
Een kleine gemeenschap in Pakistan heeft werk en eten door de maken van houten sluitvlinders.
Mensen worden geholpen door Nai Zindagi en zodoende niet aan hun lot overgelaten.

Deze met liefde en toewijding gemaakte vlinders komen in de handen van nabestaanden in Nederland.

Nabestaanden gaan de vlinders met liefde en toewijding beschilderen.

Dat maakt wat mij betreft de cirkel rond.
In het leven gaat het vooral om het doorgeven van liefde en toewijding is daar een belangrijk onderdeel van is.


Liefdevolle groet,
Erna Schuppert Pas  






Hannie keek nooit in de kist van iemand die was overleden.

Geplaatst op 6 november, 2020 om 10:15 Comments reacties (0)



Toen Hannie een jonge vrouw was keek ze nooit in de kist van iemand die was overleden. Niet omdat ze geen respect had voor diegene of de familie. Hannie kon het gewoon niet, steeds zag ze die jongen liggen.


Mensen zeiden dat ik door moest:

"je bent jong en je moet het gewoon proberen te vergeten, dat is het beste".



Haar hele wereld was ingestort en ze voelde zich helemaal alleen met haar verdriet. De relatie met de ouders was nooit optimaal geweest dus hierin schoot hun steun aan Hannie tekort. Vrienden gingen door met hun leven en verwachten van haar dat zij dat ook zou doen. Maar ze was met hele andere dingen bezig en zat vast in haar rouw, Hannie wist niet hoe ze daar mee om moest gaan. Vijftig jaar geleden werd daar niet over gesproken en in de jaren daarna werd haar verlies vergeten door de anderen.



Mijn veel te jong overleden verloofde missen was extra erg omdat ik dit niet kon delen,

het was een immens eenzaam periode.



Zoals het gaat in het leven werd de tijd voorspoediger. Liefde en kinderen werden Hannie geschonken. Maar die jongen bleef in haar gedachten en Hannie's man stond de rouw toe in hun relatie. Elk jaar ging ze bloemen brengen bij het graf en soms ging hij mee. Eeuwig dankbaar is ze daarvoor. Vandaag gaat ze de kist sluiten van de man die haar opnieuw gelukkig heeft gemaakt en waar ze de gelukkigste jaren mee heb beleefd.



De laatste paar dagen droom ik over beide, mijn jonge verloofde en mijn man. Ze kenden elkaar niet bij leven en nu hebben ze elkaar ontmoet. Ze kunnen zelfs goed met elkaar overweg.

Wees niet bezorgd over ons, zeggen ze, wij wachten rustig op je.



Het is een rare en troostende gedachte. Na veertig jaar samen te zijn geweest rouwt Hannie om haar man en tegelijk om haar vroegere verloofde. Omdat het mag, van zichzelf maar ook van de mensen in haar omgeving.



Tegenwoordig mogen de namen worden genoemd,


ook van degenen die we al heel lang missen.



Deze rouw hoeft Hannie niet meer eenzaam en alleen te dragen. Ze kan erover praten met familie, vrienden en buren. Dit doet haar goed en het lucht op. Het gemis is niet minder maar ze draagt het niet meer stilzwijgend en dat is zo fijn.




"Ik ben zo blij met de foto's die jij hebt gemaakt van de uitvaart. Het fotoalbum laat ik zien en ik mag praten over waar ik zo van hou en over het speciale afscheid dat we voor hem hebben georganiseerd".




Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas



Ga nooit weg zonder te groeten.

Geplaatst op 25 oktober, 2020 om 10:20 Comments reacties (0)



Ga nooit weg zonder te groeten.



Deze eerste regel van het prachtige gedicht van Toon Hermans is zo ongeveer de belangrijkste richtlijn in mijn leven. Ik zal nooit thuis weggaan zonder te zeggen: "Ik ga, tot zo" of een gezinslid weg laten gaan zonder te zeggen: "Kijk goed uit, lieverd".



Ga nooit weg zonder te groeten,

ga nooit heen zonder een zoen.

Wie het noodlot zal ontmoeten,

kan het morgen niet meer doen.


Loop nooit weg zonder te praten,

dat doet soms een hart zo pijn.

Wat je ’s morgens hebt verlaten,

kan er ’s avonds niet meer zijn.



Een noodzaak die diep van binnen komt, ik moet het doen. Als er iemand uit ons huis is vertrokken zonder iets te zeggen dan kan ik daar gewoon teleurgesteld over zijn. Zo ben ik ze immers niet voorgegaan. Maar het gaat nog verder, als er iemand boos blijft na een meningsverschil en het is voor bedtijd of voordat er iemand de deur uitgaat. Dan kan ik niet anders dan zolang blijven praten totdat alles goed is en we elkaars mening in liefde accepteren. Niet om mijn gemoed te sussen maar oprecht en gemeend.


Ik weet ook waar dit dringende gevoel om afscheid te nemen vandaan komt. Als kind werd ik geconfronteerd met een eerste noodlottig ongeval in de familie, waarbij mijn oom op jonge leeftijd is overleden. Het plotselinge verlies van een man, vader, kind, broer, zwager, oom heeft als jong meisje een grote indruk op mij gemaakt. Rouw en gemis treffen onverwacht een jong gezin, dat geeft alle nabestaanden ontzettend veel verdriet.


Een bewustwording dat er zomaar iets heel ergs kan gebeuren waardoor een veilige en vertrouwde omgeving totaal veranderd. Iemand kan de controle over het stuur verliezen of je kunt van de fiets worden geschept.



Je hebt er geen invloed op, het gebeurt of het overkomt je.



Ook al zijn mijn kinderen volwassen en vinden zij en mijn man het soms een beetje overdreven . Ze accepteren en begrijpen het omdat ze weten waar het vandaan komt. De behoefte van hun moeder om een iets liefs te zeggen, te waarschuwen voor het drukke verkeer of een handkusje te geven.


Ik moet het doen, het kan niet anders en ik wil het doen, ik geef ze een groet of een lieve boodschap mee als ze uit ons (t)huis vertrekken om op pad te gaan.



"Pas goed op onderweg"



Liefdevolle groet

Erna Schuppert Pas


Warme herinneringen aan mijn kindertijd stromen naar boven...

Geplaatst op 14 oktober, 2020 om 4:45 Comments reacties (0)




Warme herinneringen aan mijn kindertijd stromen naar boven...



Onvervangbaar fotoalbum

Als ik een fotoreportage maak heb ik altijd de behoefte om de opdrachtgever een onvervangbaar fotoalbum aan te bieden.

Uit ervaring weet ik dat een album veel meer uitnodigd om foto's te bekijken dan wanneer ze op een USB stick staan.

Een album doorbladeren op je eigen tijd en plaats geeft je de gelegenheid om stil te staan bij een foto.

Soms schiet je een mooie herinnering te binnen die een lach of een traan bij je oproept.

Het meest bijzondere van een fotoalbum is dat je het kunt delen met anderen.

Samen een album doorkijken en praten over wat er te zien is op de foto's geeft het gevoel van saamhorigheid.



Om mijn eigen verbinding met een fotoalbum te bekrachtigen was ik op zoek naar een eigen afdruk in het album.

Op Instagram kwam ik een post tegen over handgemaakte stempels.

Bij het zien van deze stempels gingen mijn gedachten terug naar vroeger toen ik een jaar of acht was.

Mijn vader had een kantoor thuis met een mooi groot bureau en bijbehorende stoel.

Op deze stoel nam ik graag en heel vaak plaats om "kantoortje" te spelen.



Warme herinneringen

Warme herinneringen aan een prachtige kindertijd stroomden bij mijn naar boven.

Tellen op de rekenmachine en de mooie geluiden die dat maakte als de optelsom op de bon kwam te staan.

En het geldkistje met een echte sleutel dat in één van de lades was verstopt.

Papieren en kasboeken keek ik in alsof ik er alles van snapte.

De stempel met de bedrijfsgegevens was mijn favoriet, want die maakte het in mijn beleving een echt kantoor.



Dát was nou net de eigen afdruk die ik achter wilde laten in een door mij voor jou op maat gemaakt album.



Bij elke stempel die ik zet in een fotoalbum denk ik aan de fijne gedachten die ik koester.

Zo geef ik, op mijn manier, het album een klein stukje van mezelf mee.

De fotoreportage heb ik met liefde en toewijding gemaakt, en het bijbehorende album met precisie samengesteld en gestempeld.




Ik help je graag

Zou jij een herinneringsalbum willen bekijken maar je kent niemand die dit heeft?

Ik help en informeer je graag geheel vrijblijvend.



Voor jou ben ik altijd bereikbaar

[email protected]



Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas


Blijf jij alléén maar kijken naar Over mijn lijk of doe je er ook wat mee? Ik namelijk wel.

Geplaatst op 2 oktober, 2020 om 11:00 Comments reacties (0)


Blijf jij alléén maar kijken naar Over mijn lijk of doe je er ook wat mee? Ik namelijk wel.



We kennen allemaal het populaire televisie programma Over mijn lijk. Een heel goed bekeken programma dat dit jaar zelfs is genomineerd voor de Gouden Televizier-Ring. Dit programma volgt al acht seizoenen lang ongeneeslijk zieke jongeren, ze staan volop in het leven en hebben ineens te horen gekregen dat ze binnenkort zullen overlijden.


Woorden en emoties

Welke impact deze mededeling heef top een mens komt allemaal aan bod in Over mijn lijk. Jonge mannen en vrouwen worden in hun dagelijkse leven door een camerateam gevolgd en geïnterviewd door Tim Hofman. We zien beelden van een bezoek aan het ziekenhuis of een etentje met vrienden. Tussendoor gaat Tim Hofman in gesprek met de hoofdpersoon, alleen of samen met de partner, kinderen of ouders. Hierin worden serieuze woorden en diepgaande emoties uitgesproken. Zaken die echt over iets gaan.


De meesten doen mee met dit programma omdat ze willen vertellen over hun leven en ziekte. Om andere zieke jonge mensen en hun familie tot steun te zijn en om openheid te krijgen voor het ongeneeslijk ziek zijn in deze maatschappij. Eigenlijk laten ze ons iets heel belangrijks zien;


“Wij zijn nog niet dood, wij leven”.



Niet achter de geraniums

Wat mij opvalt is hoe prachtig ze zijn in hun ziek zijn. Ze verstoppen zich niet thuis achter de geraniums of blijven de hele dag in bed. Op de goede dagen gaan ze er op uit samen met hun laatste geliefden. Dingen beleven en zoveel mogelijk herinneringen maken nu het nog kan. Meestal is het voor omstanders niet eens zichtbaar dat ze ongeneeslijk ziek zijn.



Jij kunt onvergetelijke herinneringen nalaten voor je man, vrouw, dochter, zoon, vader of moeder.



Maatwerk

Met veel liefde en warmte maak ik dit mogelijk voor jou.Unieke fotoreportages rondom afscheid, troost en herinnering zijn mijn specialisatie. Maatwerk speciaal voor en met jou gemaakt. We praten met elkaar over hoe we jou laatste levensfase op een waardevolle wijze in beeld kunnen brengen. Wat wil jij laten zien en vertellen met de foto’s en teksten die in jou herinneringsalbum staan.


Zullen we voor jou en je naasten een Over mijn lijk fotoreportage maken?



Neem contact met me op, ik ben altijd bereikbaar.

[email protected]



Liefdevolle groet,

Erna


"Hoe kun je dit werk doen? Zo knap van je."

Geplaatst op 16 september, 2020 om 15:45 Comments reacties (0)


"Hoe kun je dit werk doen? Zo knap van je." Dat zegt men dan.


Gevoel is mijn sleutelwoord. Al mijn foto's zijn puur en uniek. Ik gebruik geen flitsers of moeilijke nabewerkingen. Immers is bij het maken van de foto mijn totale focus en gevoel meegegeven in de afdruk. Ik maak niet zomaar foto's, ik weet dat ik een foto moet maken op een bepaald moment. Intuïtie mag je het noemen.


Afscheidsfotografie is geen kunstje dat je kunt leren maar ontstaat bij mij door pure genegenheid en empathie. Het komt voort uit mijn compassie voor de medemens en de missie om het taboe rondom afscheid te doorbreken. Hierdoor heb ik mij gespecialiseerd in fotografie bij onder andere de laatste levensfase, een uitvaart en rouw.


Foto's laten zien dat het echt is, hoe het was en vooral hoe het voelde. De essentie van het leven is immers dat we willen delen met naaste familie, vrienden en collega's. Verdriet, gemis en ook herinneringen van vroeger of van pas geleden.


Afscheid, troost en herinnering zijn samen een vicieuze cirkel. Ze wisselen elkaar af en tijdens het leven blijven ze nauw met elkaar verbonden.


Ik voel mee met jou/jullie, daarom kan ik dit werk doen❣️


Liefdevolle groet van Erna Schuppert Pas



Liefde en geduld.

Geplaatst op 8 augustus, 2020 om 0:15 Comments reacties (0)


Een veel te vroeg geboren broertje.


Daar stonden ze nogal verlegen bij het zien van hun hele kleine en veel te vroeg geboren broertje Luuk. Afwachtend en aarzelen, niet wetend wat te doen. De ouders waren kalm en zagen en voelden hun hulpeloosheid. Ze begonnen heel zacht te vertellen wat er aan de hand was met hun broertje en waarom ze waren gekomen om afscheid van hem te nemen. Heel langzaam kwamen Bas en Anna los uit hun bevroren emoties en begonnen gevoelens te tonen. Van eerst bedeesd staan afwachten wat er allemaal zou kunnen gebeuren, kwamen ze tot actie. Ze wilden hun broertje aanraken en kusjes geven. Het ging heel natuurlijk. Niet moeten maar mogen maken een wereld van verschil.


Deze vader en moeder zullen het gemis van Luuk meenemen naar huis. De leegte en het verdriet zullen een belangrijke rol gaan spelen in het dagelijkse leven. Bas en Anna zullen hier onderdeel van zijn. Zij hebben hun broertje gezien en weten dat het niet verder kon leven. Ze zullen op hun eigen wijze hier mee om gaan. Het verschil van rouwen is bij een man, vrouw en kind totaal anders. Ik heb de ouders geadviseerd om het boek Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse te lezen. Zodat ze bewust worden van het verdriet van de partner maar zeker ook van de kinderen.


Het kan je leven op jonge leeftijd voor altijd verander als je het sterven van een broertje of zusje meemaakt. Opeens blijkt dat niet alleen oude mensen overlijden. Dit brengt bij kinderen een heel ander inzicht in het leven en de toekomst met zich mee. Hier moet zorgvuldig mee worden omgegaan en vooral niet worden verzwegen. Aandacht en open staan voor elkaars gevoelens is hierin belangrijk.


Hoe moeilijk het ook was op het moment van afscheid nemen. Deze kinderen mogen over hun gevoelens en gedachten praten op elk moment als ze daar behoefte aan hebben, dat hebben ze samen als gezin afgesproken.


Ik wens dat liefde en geduld blijft bestaan om dit voor elkaar en met elkaar te doen.




Rss_feed