Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

Liefdevolle Afscheidsfotografie


     
Afscheidsfotograaf                                            Erna Schuppert Pas                                       Levenseinde- & Rouwdoula

Liefdevol Blog

overzicht:  volledig / samenvatting

Ieder gaat alleen op de weg die rouw heet.

Geplaatst op 1 juli, 2020 om 20:40 Comments reacties (1)

Ieder gaat alleen op de weg die rouw heet.


Geïnspireerd door experts die kennis hebben over rouw deed ik een uitspraak.

Er was verdeeldheid over het feit dat dhr. M. de Hond zich volop in de aanpak van corona stort, nu zijn zoon is overleden. Er werd gezegd dat dit niet kon, deze man moest immers rouwen. Zich vooral niet druk over en bemoeien met de coronacrisis, het aantal besmettingen en doden, statistieken en alles wat daar mee te maken heeft. In feite kwam het er op neer dat deze meneer zijn werk niet meer mag uitoefenen want dan kan niet als je zoon net is overleden.


Mijn opmerking in deze discussie was dat het voor M. een soort van rouwen kan zijn. Mannen, vrouwen en kinderen rouwen ieder op hun eigen manier. Mannen kunnen hun rouw uiten door dingen te gaan doen. Misschien wel ineens door twee weken na een overlijden van een geliefde het huis te gaan schilderen of gewoon weer aan het werk te gaan. Zoals in het geval van de eerder genoemde persoon kan dit zijn door zich te richten op prognoses en cijfertjes omdat hij hierin goed is en waarschijnlijk een stuk troost ervaart. Wie ben ik om dat te veroordelen en van hem af te nemen.


Bovendien weet deze vader heel goed hoe het is om een zoon te hebben die ernstig ziek is en is hij al een tijd geleden begonnen met rouwen. Dat het liefste wat je hebt ineens lichamelijk beperkt is, ongeneeslijk ziek word, een kind of partner verliest, of een ander groot verdriet meemaakt. Deze pijn ervaar je als ouder en je zou er alles aan willen doen om het voor je kind draaglijker te maken maar je weet ook dat je daartoe niet in staat bent.


Rouw is onbekend bij velen. Hoewel we er in ons leven meermalen mee te maken krijgen. 


Laten we onze naaste die rouwt een veilige plek beiden om het verdriet te mogen benoemen van degene die ze zo missen en herinneringen met ons laten delen over wie ze zo lief hebben. Keur het niet af als iemand zich op zijn werk stort of ineens druk is met het schilderen van zijn huis. Probeer je in te leven in de situatie, heb geduld en spreek liefdevolle woorden. Wie weet wat jij zou doen als het jou overkomt.


Ieder gaat alleen op de weg die rouw heet.


Een kleine paarse fopspeen.

Geplaatst op 14 juni, 2020 om 5:20 Comments reacties (1)

Ik leerde iets over een wereld die ik niet van dichtbij kende, maar helaas hebben veel ouders er kennis mee moeten maken.


De prematuur geboren Suus kwam ter wereld en werd opgenomen in de geborgen wereld van de Neonatale Intensive Care Unit (NICU). Voor Suus is er samen met haar ouders een speciale kamer beschikbaar waar in ze alle rust kan worden bewonderd en verzorgd. De verpleging is liefdevol en professioneel, deze mensen leveren maatwerk en geven een vertrouwd en veilig gevoel.


Elk kindje dat te vroeg is geboren komt ter wereld heeft meestal complicaties die door specialisten moeten worden onderzocht. Er kunnen meerdere oorzaken zijn waardoor de bevalling eerder is begonnen dan gepland. Een precisie werk waar ik veel respect voor heb. Ik zag de zorg van artsen en verpleegkundigen en hun onmacht als blijkt dat er geen andere mogelijkheid is dan het stoppen van de behandeling.


Hartverscheurend en onwerkelijk. Deze kleine Suus is immers nu al zo geliefd en kan eigenlijk niet worden gemist door de ouders. Ineens is er het moment dat broertjes en zusjes, opa’s en oma’s, ooms en tantes afscheid komen nemen. Eerst op afstand maar al gauw werd Suus gekust en zacht gestreeld. Ontroerend om te zien maar zo fijn dat het kan en mogelijk wordt gemaakt voor de ouders en allen die dicht om hen heen staan.


Het rouwen om je kindje is immers veel te zwaar om alleen te dragen. Deze naasten hebben de pijn van de ouders gezien en kunnen voortaan meevoelen in hun emotie. Dit is belangrijk omdat ze graag willen dat Suus wordt herinnerd en dat ze over haar mogen praten wanneer ze daar behoefte aan hebben. Samen hebben ze iets meeegemaakt dat enorm persoonlijk en treurig is.


Suus had een kleine paarse fopspeen en ik leerde dat dat niet de kleinste speen is in de NICU. Ik wist niet dat er voor deze kleine kindjes speciale fopspenen zijn in mooie kleuren. Deze spenen zijn licht en zacht en kunnen worden gebruikt met neusslangetjes en andere apparatuur die nodig is. Het is een geschenk voor ouders dat, ondanks het grote verdriet, er gespecialiseerde zorg en kennis beschikbaar is voor te vroeg geboren kindjes. 


Hopelijk ontvangen ze troost als ze kijken naar de foto's die ik maakte van hun afscheid van Suus. Ik ben dankbaar dat ik dit heb mogen doen voor deze ouders, broertjes en zusjes. 

 

Om iets te winnen, moet je iets verliezen.

Geplaatst op 8 juni, 2020 om 14:15 Comments reacties (0)

Om iets te winnen, moet je iets verliezen.


Het boek 'Als katten van de wereld verdwijnen' van de Japanse schrijver Genki Kawamura had ik voorbij zien komen in een aantal recensies op internet. Men was er erg enthousiast over maar ik dacht; een boek met katten in de hoofdrol, dat is niets voor mij.

 

Tot ik oog in oog met het boek kwam te staan in de bibliotheek en toch maar even ging lezen waar dit verhaal precies over ging. Het verbaasde me dat niet katten de hoofdpersoon waren maar dat het ging over een man van 30 jaar die net te horen had gekregen dat hij terminaal ziek was geworden door kanker. Met een bijzondere inkijk over wat er in zijn laatste dagen belangrijk zou zijn. De keuze om een leven te laten verlengen of een leven te laten eindigen.

 

Onmiddellijk werd ik gegrepen door dit verhaal en ik heb het boek toen ik thuis kwam direct gelezen. Het is een heel actueel verhaal, in deze maanden tijdens en na de wereldwijde lockdown. Een periode die uniek is en beangstigend kan zijn. Dit boek gaat over wat echt belangrijk is in je leven. Welke persoon zou jij als laatste bellen? Wat is tijd? Een vastgelegd schema wat doet dit met ons? Wie staat het dichtst bij je? Waarom kun je niet vergeven? Wil je alleen zijn?

 

Allemaal grote vraagstukken die in dit boek op een hele natuurlijke en speelse wijze worden aangeraakt en je laten nadenken over de zin van dingen die er eigenlijk helemaal niet toe doen. Tot er een moment komt in je leven wanneer alle onzin wegvalt en alleen het zinnige over blijft. Welke keuze zou jij maken en zou je het lot uiteindelijk zijn gang kunnen en willen laten gaan?

 

Een boek dat je gelezen wilt hebben, het heeft mij enorm geïnspireerd en aangemoedigd om verder te denken dan het gewone. Het is leerzaam om je te laten verrijken met gedachten over zingeving en uiteindelijk over liefde. Want diep van binnen weten we dat het uiteindelijk gaat om de liefde. Zelfliefde, naastenliefde en voor velen ook dierenliefde.

Mag daar de 1,5 meter grens vervallen?

Geplaatst op 31 mei, 2020 om 4:45 Comments reacties (0)

Ik merk dat ik het in sommige omgevingen best fijn vind om 1,5 meter afstand te houden.


In een strikt zakelijke omgang heb ik totaal geen probleem met geen handen kunnen geven en een veilige afstand tot elkaar te bewaren. Het is een fijn gevoel om niet iedereen zomaar in je aura toe te laten. Bij het boodschappen halen heb ik ook geen enkele moeite met de 1,5 meter afstand, al mag dit wat mij betreft best wel geoptimaliseerd worden in de meeste winkels. Want regelmatig is een veilige afstand tot andere winkelaars heel moeilijk aan te houden.


Inmiddels zijn we tien weken verder na de hevige covid-19 uitbraak. Wij gingen een aantal noodzakelijke boodschappen doen in Gronau, daar zijn mondkapjes verplicht in alle winkels. Daarmee was bij mij meteen het onveilige gevoel en de beperkte bewegingsruimte die je hebt in Nederlandse winkels opgelost. Als iedereen een mondkapje draagt dan is het normaal en voor iedereen veilig. Ik vind het een makkelijke en praktische oplossing. 


Waar ik meer moeite mee heb om afstand te bewaren is het als je iemand wilt troosten of je genegenheid wilt laten zien. Dan is in veel gevallen een aanraking gewenst en geeft het een persoonlijke en natuurlijke vertrouwdheid. We zijn het gewend om te worden aangeraakt bij pijn en verdriet en bij het laten zien van je liefde voor de ander. Van nature doen we dit vanaf de geboorte van een kind en bij het leren kennen van een partner. Een kleine en integere intimiteit geeft een hecht en veilig gevoel tussen partners, ouders en kinderen.


Er zijn grenzen aan het houden van de afstand tussen je naasten en meest geliefden. Moeten wij onze ouders en kinderen niet aanraken omdat de covid-19 deze afstand tussen ons wil scheppen. Tastbaar zijn voor elkaar voldoet aan een primaire behoefte en een menselijk instinct. 


Bescherming van mond, neus en handen kan een uitkomst zijn als je je geliefde kwetsbare wilt ontmoeten en het is heel normaal om hier gebruik van te maken in een hele bijzondere tijd. Want vooral onze zieke ouderen en jongeren willen door ons worden gezien en aangeraakt.


Beter met bescherming een voorzichtige ontmoeting een aanraking, dan zonder bescherming op afstand en zonder contact.


Mag daar de 1,5 meter grens vervallen?

Prikkelarme fotografie.

Geplaatst op 20 mei, 2020 om 13:25 Comments reacties (0)

 

Noem mjin fotografie ongedwongen en natuurlijk.

Lichaamshoudingen en gezichtuitdrukkingen die bij jullie passen daar hou ik van.
Wil je een puur en echt beeld van jezelf of je gezin, dan laat je je door mij fotograferen.
Ik fotografeer altijd met natuurlijk licht en altijd zonder flits.

 

Kinderen of ouderen met autisme, HPS, spierziekte of angst voor de camera of flits zijn bij mij op de juiste plek.
Ik zorg voor een prikkelarme omgeving en neem alle tijd die nodig is om tot een hamonieus resultaat te komen.
Het is bij kinderen die gevoelig zijn voor prikkels belangrijk om ze de ruimte te geven die ze nodig hebben om 
zichzelf te zijn en dit te mogen laten zien op een foto.


Je bent mooi zoals je bent.


De creaviteit van de fotograaf kan je uitdagen tot een persoonlijke uiting van je eigen zijn.
Filters en bewerkingen op foto's plaatsen dat kan iedere fotograaf toepassen om een mooier beeld te creëren.

Ik onderscheid mij door met de manuele stand van mijn camera en een minimale bewerking tot een uniek resultaat te komen.


En dat is een vak apart!


De natuur is mooi, jullie zijn mooi.

Kom lekker ongedwongen, natuurlijk en prikkelarm op de foto.


 


Volwassen verdriet.

Geplaatst op 18 mei, 2020 om 6:25 Comments reacties (0)

Als het gemis al 18 duurt is het dan niet een keer volwassen?

De jaren gaan voorbij maar het verdriet blijft.

Het is niet zo dat het denkt:

"ik ben nu volwassen en ga mijn eigen weg".


Na 18 jaar kan het misschien iets minder intens,

of minder vaak aanwezig zijn.

Ik hoor ook met regelmaat dat het alleen maar

erger wordt met de jaren.


Zomaar ineens overvalt je een gevoel van grote leegte.

Je wordt een moment of langer terug gezogen in de rouw.

Iemand verliezen waar je van houdt dat is een definitief afscheid.

Daar mag je verdrietig om zijn zolang je zelf leeft.


Liefde bestaat niet in de verleden tijd.

Als je van je partner, kind, ouder houdt is dat voor altijd.

Heden en toekomst groeien verder met het gemis.

Verdriet loopt met je mee op je levenspad en jij draagt de liefde.


Blijf niet achter en ga niet te snel, bepaal je eigen tempo.

Verdriet dat 18, 35, 70 of 97 jaar duurt, het bestaat.


Overdenking en beeld Erna Schuppert Pas.




Rss_feed