Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

 Liefdevolle Fotografie 


     
 Liefdevolle Afscheidsfotografie

                                                        
 

                                    
 
                                     

Blog

Hannie keek nooit in de kist van iemand die was overleden.

Geplaatst op 6 november, 2020 om 10:15



Toen Hannie een jonge vrouw was keek ze nooit in de kist van iemand die was overleden. Niet omdat ze geen respect had voor diegene of de familie. Hannie kon het gewoon niet, steeds zag ze die jongen liggen.


Mensen zeiden dat ik door moest:

"je bent jong en je moet het gewoon proberen te vergeten, dat is het beste".



Haar hele wereld was ingestort en ze voelde zich helemaal alleen met haar verdriet. De relatie met de ouders was nooit optimaal geweest dus hierin schoot hun steun aan Hannie tekort. Vrienden gingen door met hun leven en verwachten van haar dat zij dat ook zou doen. Maar ze was met hele andere dingen bezig en zat vast in haar rouw, Hannie wist niet hoe ze daar mee om moest gaan. Vijftig jaar geleden werd daar niet over gesproken en in de jaren daarna werd haar verlies vergeten door de anderen.



Mijn veel te jong overleden verloofde missen was extra erg omdat ik dit niet kon delen,

het was een immens eenzaam periode.



Zoals het gaat in het leven werd de tijd voorspoediger. Liefde en kinderen werden Hannie geschonken. Maar die jongen bleef in haar gedachten en Hannie's man stond de rouw toe in hun relatie. Elk jaar ging ze bloemen brengen bij het graf en soms ging hij mee. Eeuwig dankbaar is ze daarvoor. Vandaag gaat ze de kist sluiten van de man die haar opnieuw gelukkig heeft gemaakt en waar ze de gelukkigste jaren mee heb beleefd.



De laatste paar dagen droom ik over beide, mijn jonge verloofde en mijn man. Ze kenden elkaar niet bij leven en nu hebben ze elkaar ontmoet. Ze kunnen zelfs goed met elkaar overweg.

Wees niet bezorgd over ons, zeggen ze, wij wachten rustig op je.



Het is een rare en troostende gedachte. Na veertig jaar samen te zijn geweest rouwt Hannie om haar man en tegelijk om haar vroegere verloofde. Omdat het mag, van zichzelf maar ook van de mensen in haar omgeving.



Tegenwoordig mogen de namen worden genoemd,


ook van degenen die we al heel lang missen.



Deze rouw hoeft Hannie niet meer eenzaam en alleen te dragen. Ze kan erover praten met familie, vrienden en buren. Dit doet haar goed en het lucht op. Het gemis is niet minder maar ze draagt het niet meer stilzwijgend en dat is zo fijn.




"Ik ben zo blij met de foto's die jij hebt gemaakt van de uitvaart. Het fotoalbum laat ik zien en ik mag praten over waar ik zo van hou en over het speciale afscheid dat we voor hem hebben georganiseerd".




Liefdevolle groet,

Erna Schuppert Pas



Categorieën: Geen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties