Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

Liefdevolle Afscheidsfotografie


     
Afscheidsfotograaf                                            Erna Schuppert Pas                                       Levenseinde- & Rouwdoula


Vrouw en Depressie.

Kennis delen en leren van elkaar.

Ik ben een fotoproject gestart dat gaat over afscheid van gezondheid.
Een gezond lichaam is niet voor alle mensen de gewoonste zaak van de wereld.
Klik op onderstaande link voor meer informatie.




Anneke

Ik observeerde en luisterde naar Anneke tijdens onze wandeling. 

Onderstaand beeld maakte ik om het gevoel weer te geven op welk punt zij staat in depressie.


Anneke's verhaal;
"Ik ben begin dit jaar begonnen m’n emoties toe te laten.
(Ben nu 54 jaar).
In september barstte dit open.
Ben nu inderdaad op weg naar boven.
Ondanks m’n depressies wil ik er voor gaan.
En ik had geluk dat er direct een psycholoog beschikbaar was.
Ik ben open en direct.
Houdt niet van er omheen draaien.
Daardoor werd ik wel iemand met een kort lontje.
Ik moet het allemaal iets liever leren zeggen.
Ik ben op weg naar omhoog.
Ben er nog lang niet.
Maar hey het is oké"


Heey het is oké.



Op verzoek van Anneke, mijn verhaal;
We hebben een mooie en zinvolle ontmoeting gehad.
Wat ik naar aanleiding daarvan in deze foto zie is een vrouw die vooruit wil en daar naar uitziet.
Ze kijkt vooruit, en wil naar boven maar ze weet dat ze er nog niet is.
Op de grond voor haar steken een aantal wortels van bomen uit de grond,
Dit zijn obstakels (trauma's, verdriet ???) waar je niet omheen kunt om de top te halen.
Maar je gaat naar boven want dat is je doel.
Van daaruit zie je beter en wijder, zodat je door kunt groeien.



Model en tekst;

Anneke Schippers

Fotograaf; 

Erna Schuppert Pas




Marijke

Ik zie een vrouw die contact wil maken met de buitenwereld.
Ze kijkt naar buiten, naar het zonlicht, en heeft het raam een stukje open gezet.
Het is een balans tussen veilig in bed blijven, in de schaduw, en voorzichtig beginnen naar buiten, 

in het licht, te treden.
Ik zie twijfel in haar ogen en lichaamstaal.
Maar ze weet dat ze gaat want ze heeft een missie.
Als het klaar is zal ze vertrekken en kijken wat het haar brengt.

Marijke schreef twee bundels over depressie, grotendeels op de plek en in de positie zoals 

is te zien op de foto.


Model; 

Marijke Groot

Schrijfster; 

- Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie  

- Veel succes met je PTSS.


Tekst bij de foto met goedkeuring van Marijke; 

Erna Schuppert Pas




Carla

"Hier zit ik dan. Met verhuisdozen achter mij, omdat mijn vriend niet meer kon en wilde samen leven met mijn depressie. Ik zat er doorheen, maar hij ook. 


Ik ben gebroken. Het beetje leven wat ik nog in mij voelde, zat in die dozen. Mijn verleden en heden. Mijn toekomst was onzeker. Ik wilde er eigenlijk niet meer zijn, wat dat betreft konden die dozen gelijk door naar de stort. Of waar dan ook. Meer verloren dan ooit heb ik mij nooit gevoeld. 


Want was dit het leven? Moest ik verder, terwijl mijn meest dierbare persoon had bevestigd dat mijn ziekte zijn toekomst in de weg stond? Terwijl ik met alle mogelijke therapieën die ik had en kreeg, mij meer dood dan levend voelde, ging en gaat het leven pijnlijk door.


En ik doe mijn best. Om die dozen, het gemis en de mogelijke toekomst een plek te geven. Maar de strijd lijkt in mijn ogen bijna onmogelijk. 


Ik wil door, maar ik weet niet hoe. 

Ik moét door, maar ook dat, ik weet niet hoe."


Tekst en model; 

Carla Nooijen

Fotograaf; 

Erna Schuppert-Pas



Zoraya

Een depressie is er zijn, maar ook weer niet.


Mensen hebben vaak een stereotype beeld van een depressie.

Iemand die zichzelf niet verzorgt, verdrietig is, futloos is.

Daar zit zeker een kern van waarheid in, maar een depressie is zoveel meer.


Maar hoe leg je dat uit?

De uitleg die ik mensen geef is, ik ben ziek.

Niet in mijn lijf, maar in mijn hoofd.

Ik grap zelfs, dat ik een paar steekjes los heb zitten in mijn brein.

Dus ja, een depressie zit zeker tussen je oren! ;)

Maar wat een depressie is? Daar is niemand het echt over eens.


Maar hoe voelt een depressie dan?

Dat is een vraag waar niet een antwoord op is.

Alle depressies zijn anders, want geen mens is hetzelfde.

Net zoals jij vast iets heel anders ziet en voelt in deze foto’s dan ik doe.


Ik ben gekleurd, want het is mijn verhaal.

Mijn strijd, want dat is het.

Elke dag weer in gevecht met jezelf en de wereld om je heen.

Dat is vermoeiend, slopend zelfs.


Ieder mens heeft een houvast nodig in het leven, een doel noemen sommigen het.

Mijn doel? De strijd met mijn ziekte niet opgeven, niet zolang er nog behandelopties zijn.

Ik houd mij daarom vast aan de mensen en dieren die ik lief heb.

Ze hangen aan mijn muur, mijn suicide prevention wall.

En als dat even niet genoeg is? Als de depressie even alles te duister maakt?

Dan zoek ik ze op, het scheelt dat ze er altijd zijn.

Mijn poezenkindjes, mijn vriend, mijn houvast.


Samen doen wij ons best, om er het beste van te maken.

Maar de depressie blijft, altijd stilletjes aanwezig.

Soms zelfs onzichtbaar voor anderen, en alleen voelbaar voor mij.

Het doet mij verlangen naar stilte, rust, niks.


Tekst en model;

Zoraya ter Beek 24 jaar. Ruim 10 jaar depressief.

Fotograaf;

Erna Schuppert-Pas




Wilt u meewerken aan dit unieke project?

Neem geheel vrijblijvend contact met me op.