Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen
Dubbelklik om te beginnen met typen

Liefdevolle
 Afscheidsfotografie

     Erna Schuppert-Pas

Vrouw en Depressie.
Kennis delen en leren van elkaar.

"Hier zit ik dan. Met verhuisdozen achter mij, omdat mijn vriend niet meer kon en wilde samen leven met mijn depressie. Ik zat er doorheen, maar hij ook. 


Ik ben gebroken. Het beetje leven wat ik nog in mij voelde, zat in die dozen. Mijn verleden en heden. Mijn toekomst was onzeker. Ik wilde er eigenlijk niet meer zijn, wat dat betreft konden die dozen gelijk door naar de stort. Of waar dan ook. Meer verloren dan ooit heb ik mij nooit gevoeld. 


Want was dit het leven? Moest ik verder, terwijl mijn meest dierbare persoon had bevestigd dat mijn ziekte zijn toekomst in de weg stond? Terwijl ik met alle mogelijke therapieën die ik had en kreeg, mij meer dood dan levend voelde, ging en gaat het leven pijnlijk door.


En ik doe mijn best. Om die dozen, het gemis en de mogelijke toekomst een plek te geven. Maar de strijd lijkt in mijn ogen bijna onmogelijk. 


Ik wil door, maar ik weet niet hoe. 

Ik moét door, maar ook dat, ik weet niet hoe."


Tekst en model; Carla Nooijen

Fotograaf; Erna Schuppert-Pas

Een depressie is er zijn, maar ook weer niet.


Mensen hebben vaak een stereotype beeld van een depressie.

Iemand die zichzelf niet verzorgt, verdrietig is, futloos is.

Daar zit zeker een kern van waarheid in, maar een depressie is zoveel meer.


Maar hoe leg je dat uit?

De uitleg die ik mensen geef is, ik ben ziek.

Niet in mijn lijf, maar in mijn hoofd.

Ik grap zelfs, dat ik een paar steekjes los heb zitten in mijn brein.

Dus ja, een depressie zit zeker tussen je oren! ;)

Maar wat een depressie is? Daar is niemand het echt over eens.


Maar hoe voelt een depressie dan?

Dat is een vraag waar niet een antwoord op is.

Alle depressies zijn anders, want geen mens is hetzelfde.

Net zoals jij vast iets heel anders ziet en voelt in deze foto’s dan ik doe.


Ik ben gekleurd, want het is mijn verhaal.

Mijn strijd, want dat is het.

Elke dag weer in gevecht met jezelf en de wereld om je heen.

Dat is vermoeiend, slopend zelfs.


Ieder mens heeft een houvast nodig in het leven, een doel noemen sommigen het.

Mijn doel? De strijd met mijn ziekte niet opgeven, niet zolang er nog behandelopties zijn.

Ik houd mij daarom vast aan de mensen en dieren die ik lief heb.

Ze hangen aan mijn muur, mijn suicide prevention wall.

En als dat even niet genoeg is? Als de depressie even alles te duister maakt?

Dan zoek ik ze op, het scheelt dat ze er altijd zijn.

Mijn poezenkindjes, mijn vriend, mijn houvast.


Samen doen wij ons best, om er het beste van te maken.

Maar de depressie blijft, altijd stilletjes aanwezig.

Soms zelfs onzichtbaar voor anderen, en alleen voelbaar voor mij.

Het doet mij verlangen naar stilte, rust, niks.


Tekst en model;

Zoraya ter Beek 24 jaar. Ruim 10 jaar depressief.

Fotograaf;

Erna Schuppert-Pas